Geplaatst in Inspiratie

If you have a dream, than you have a duty and the responsibility to yourself to make it come true. Because if you don’t make your dreams come true, than your just a dreamer.

Ondertussen weten we allemaal wel dat ik een gigantische Masterchef Australië fan ben. Tijdens het kijken van de afleveringen, kwam als gastchef Marco Pierre White. Terwijl iedere deelnemer vol bewondering naar hem zat te kijken, gaf hij naar mijn mening één van de beste speeches ooit.

Hij vertelt dat hij op zijn 17de begon met het werken in een twee-Michelinsterren restaurant, er waren toen der tijd maar 4 restaurants met twee Michelinsterren. Hij vervolgt “My dream was three stars. That was the impossible, and everyone around me, they thought I was a dreamer. But I had my dream, and everyday I pushed and got that little bit closer to my dream. Dreams, are without question, the most important. Because without them, you will never achieve anything.”

Met dank aan dit gezegde, weet ik nu zeker dat ik alles op alles ga zetten om later dat medicijn/geneesmiddel/therapie voor kanker te vinden.

Hebben jullie nog dromen?

A transformation is never a perfect ride. Transformation is never perfect, but when you fall you can get back up. You can fall without failing. – Chris Powell 

Chris Powell vind ik één van de meest inspirerende personen op aarde, samen met zijn vrouw. Je kan dan ook wel raden dat een quilty pleasure van mij dan ook programma’s zijn zoals Extreme Weight Loss en de Nederlande Obese. Het concept bij beide programma’s is hetzelfde, beide met een leuke, inspirerende trainer. De eerste wordt gepresenteerd door Chris Powell en Heidi Powell en de tweede door Wendy van Dijk samen met Radmilo Soda. Ik kan nu precies gaan uitleggen waar het programma overgaat, maar de titel zegt genoeg. Ik vind het niet alleen een eye opener, maar ook motiverend en erg indrukwekkend om te zien. Natuurlijk hebben ze het zelf zo ver laten komen, maar de motivatie die ze daarna hebben om de kilo’s te verliezen is gewoon bewonderenswaardig!

Na zoveelste aflevering gezien te hebben van Extreme Weight Loss, zei Chris Powell op het eind dit. Het beschrijft mijn proces zo goed. Aan het begin ging alles vlot, maar wat wil je, het zijn de eerste kilo’s. Daarna kwam een periode met wat tegenslagen, maar ondanks dat wel op gewicht. Ofwel ik viel, maar ik faalde niet.

Het beschrijft ook mijn situatie nu, aangezien mijn knie tegen begint te stribbelen. Het voelt niet meer zoals ik wil, dus heb ik volgende week een afspraak met de fysiotherapeut. Om beter te kijken wat er aan de hand is. Maar wat er ook gebeurt, ik ga niet stoppen totdat ik dat afgetrainde lichaam heb!

Fijne dinsdag allemaal 🙂

Geplaatst in Inspiratie

Een 3D Wervel

Ik volg een biomedische opleiding. Niet tot arts, maar tot wetenschapper. Met mijn studie kan ik mij richten op het technologische gedeelte, zoals protheses. Maar ik zou ook de kant op kunnen gaan van de cellen. Al met al is mijn doel om de nobelprijs  te behalen. Kleine waarschijnlijkheid dat het gaat gebeuren, maar dromen mag. Toch? In ieder geval zie ik de prijsuitreiking al helemaal voor me. Ik, in een prachtig rood jurkje die niet te lang is. Met mooie, op maat gemaakte zwarte pumps. Ja op maat gemaakt, het is namelijk verrekte lastig om pumps in maat 34/35 te vinden. En mijn haar prachtig opgestoken met krullen en diamantjes in mijn haar. Hiernaast draag ik een klein zilveren kettinkje met mijn geliefde zilveren Thomas Sabo armband. Haha, oké ik fantaseer te veel hierover. Maar wie weet, hoe awesome zou het zijn. Ik die iets uitvind dat andere mensen kan helpen of zelfs beter kan maken. Eigenlijk zou dat al voldoende moeten zijn, maar hoe grappig is het als een kleine, blonde vrouw. Die gilt als ze een spin ziet, kan shoppen tot ze een ons weegt en de meeste domme opmerkingen maakt die er bestaat, iets geniaals uitvindt. Dan zie je die verbaasde gezichten van de wetenschappers toch al voor je.

Waar ik heen wil met dit verhaal is eigenlijk een bericht van Nu.nl dat ik gisteren las. 3D printers worden steeds toegankelijker voor de “normale” mens. Zelf heb ik het genoegen gehad om ze al eens van dichtbij te mogen bekijken, toen ze nog in beginfase waren om het botmateriaal na te maken, maar ook nu ze al in meerdere vakgebieden gebruikt worden. Het zal voor in iemands huis nog geen perfect gereedschap zijn, maar in de medische wereld valt het goed te gebruiken. Zoals het bericht zegt is er een wervel gemaakt door een 3D printer. En laat dat nou net het onderwerp zijn waar mijn project vorig kwartiel over ging. Wij kregen ook een wervel gemaakt door zo’n printer, alleen moesten wij hier een constructie bij bouwen van metaal. Zodat niet alle kracht op de wervel kwam te staan. Zodoende moest er bij ons ook een metaal pin door heen komen zodat het verbonden kon worden met de constructie, dit is bij ons perfect gegaan zoals op de afbeelding te zien. Maar het is wetenschappers dus daadwerkelijk gelukt om een wervel te plaatsen zonder deze constructie. Hoe mooi is dat. En dat nog wel in de nek van een kind van 12. Het enige wat nu nog te hopen valt, is dat de implantaat kan meebewegen met het lichaam en dat er ook geen complicaties optreden. Want als dat het geval is, dan kunnen er zoveel mensen geholpen worden. En dat verdient naar mijn mening de nobelprijs. 

karlijn

 

Geplaatst in Inspiratie, Mijn Verhaal

Geniet.

Nog 3 weken en dan is het voorbij. Over. Schuss.

Precies een jaar geleden was ik op vakantie in Turkije. Heerlijk aan het strand, boekje erbij, gezellig met vriendinnen, marktjes afstruinen.

Halverwege mei 2013 begonnen voor mij de examens, vol goeie moed, vol gestampte hersenen ging ik deze 2,5 week in. Na bijna 3 weken ploeteren was het over, mijn laatste examen was geweest. Nu was het alleen nog wachten op een uitslag. Waarbij examenperiodes normaal alleen goed bekend staan onder eindexamenleerlingen, was dat jaar het hele land in beslag van de examens. Examens waren gestolen van een school, het vak Frans was uitgelekt. Chaos. Nu had ik gelukkig zelf geen Frans en was ik zelf weg van al de chaos in Nederland. Het enige waar mijn hoofd aan dacht was, heb ik het gehaald, heb ik goed genoeg geleerd. En het meest belangrijke, mag ik naar de Universiteit. Ondanks dat ik totaal ontspande, spookte vooral dat laatste door mijn hoofd. Ik ging weg van de vertrouwde wereld, de weg naar school die ik zo goed kende, de leraren die altijd hetzelfde, de lokalen. Vriendinnen gingen overal anders studeren, ik sloot een periode af. Nog geen 5 uur terug van vakantie en het verlossende woord was daar, ik was geslaagd. Waar de meeste van jullie gelijk zullen juichen, lachen, taart eten. Barstte ik spontaan in tranen uit. De periode was nu echt afgesloten, er was geen weg meer terug. Ik moest een nieuw avontuur aan, het meest erge wat mij kan overkomen. Nieuwe situaties. Niemand die ik kende, niet wetend wat Enschede me ging brengen, wat de studie me ging brengen.

Nu zit ik hier binnen, starend naar de grijze wolken, met in me gedachten alle formules en gegevens van het vak mechanica. De regen komt met bakken uit de lucht, de zon schijnt steeds feller. Het verblind me bijna. September 2013 begon voor mij een nieuw avontuur, een avontuur die achteraf ontzettend goed uitpakte. Een leuke studie, leuke stad, wonend op mezelf en bovendien een paar geweldig nieuwe vrienden. Met nog 3 weken te gaan, kan ik zeggen dat dit jaar ontzettend snel ging. Te snel. Ik wou dat ik nog even eerstejaars mocht zijn, even weg van de werkelijk, gewoon eerstejaars. Het grote mensen leven komt steeds dichter bij. Het maakt me bang, echt waar. Ik heb genoten dit jaar. Nieuwe ervaringen op gedaan, gegroeid als persoon.

Dit jaar heeft me vooral 1 ding geleerd. Leef. Leef nu het nog kan. Lach ieder moment, zeg wat je wilt zeggen, en heb PLEZIER. Bevalt iets je niet, verander het. Blijf niet hangen in het verleden, maar leef in het nu. De zon begint nog feller te schijnen wanneer ik dit typ. Mijn glimlach word groter wanneer ik denk aan alle leuke gebeurtenissen die geweest zijn en die nog gaan komen. En dat wil ik ook aan jullie meegeven, geniet van het leven, het gaat al zo snel voorbij.

Geplaatst in Inspiratie, Mijn Verhaal

Dag oude vriend.

Dag oude vriend.

Vanaf het moment dat ik je zag was het liefde op het eerste gezicht. Met jouw mooie bruine huid, met gekleurde bloementjes. Toch duurde het nog even voor ik je mocht omhelzen. Ieder hoekje, ieder pleintje, alles zocht ik af naar jouw. Totdat ik je eindelijk vond.

En vandaag stond ik hier weer, bijna 7 jaar geleden dat ik jouw hier had gevonden. Nu niet meer op zoek naar jou, maar naar een vervanger. Een kleine traan druppelt over mijn wangen.

Wat hebben we samen veel beleefd, mijn eerste schooldag op de middelbare. Samen een dagje naar Xanten. Een midweekje naar Berlijn, zelfs mijn eerste keer vliegen, jij was er bij. En zelfs een weekje weg naar Rome, daar mocht jij niet ontbreken. Samen naar het Colosseum, naar Pompeï en zelfs de Vesuvius beklommen. Ook Turkije was met jouw geweldig, heerlijk samen aan het strand. Na 6 jaar tijd kwamen daar dan mijn examens, ook daar heb je mij geholpen. Altijd droeg je al mijn spulletjes mee. Ik merkte toen al dat je vervaagde, je kleuren waren minder helder, en je liet her en der al een steekje los. Toch mocht ik er niets van weten, je zou en moest met mij meegaan naar mijn eerste dag op de Universiteit. Je kreeg het zwaar te verduren. Alle spullen werden zwaarder, er moest steeds meer mee. Het werd je allemaal teveel. Je knapte. Er ontstond een gat die ik niet meer kon repareren.

Dag lieve tas. Het is voorbij. Ook al heb ik nu een ander, ik zou je nooit vergeten. Jij hebt voor altijd een plekje in mijn hart.

Met jouw in Rome
Met jouw in Rome (2011)
Geplaatst in Inspiratie, Mijn Strijd, Mijn Verhaal

Een sportief begin

Wisten jullie dat je van zwemmen blauwe plekken kan krijgen? Nou echt waar, het kan. Mijn beide schenen zijn bont en blauw en er zit een grote blauw, paarse plek op mijn bovenarm.

Misschien ben ik nu niet helemaal eerlijk. Ik was natuurlijk wel aan het zwemmen, maar mijn trainer besloot om er nog een tikkie bovenop te doen. Eigenlijk begon het hele verhaal zondagmorgen. Ik besloot van op een maandag gezond te beginnen, eens te gaan beginnen op een zondag. Want anders blijf je het maar uitstellen. Dus ik heel sportief, stap mijn bed uit en trek gelijk mijn sportkleren uit. Om heerlijk een stuk te gaan hardlopen in het zonnetje. Lees 2 minuten wandelen 3 minuten hardlopen en dat 3 keer. Conclusie, gigantische spierpijn de dag erna.

Toen was er dus de maandag, jeweetwel, die dag met de gigantische regenbuien en onweersbuien. De dag dat ik dus mijn zwemtraining heb, buiten. Na 4 weken niet gezwommen te hebben, vond ik het wel jammer als het niet door zou gaan. Gelukkig was op het moment dat mijn training was het onweren gestopt. Trainer was er niet op voorbereid dat we konden zwemmen, dus hij had niets voorbereid. Waarop ik dacht dat ik gewoon lekker rustig kon zwemmen. Nou niet dus, het begon al met 250 meter inzwemmen, paar banen onder water, sprintjes trekken. Waarop ik dacht dat mijn spieren het echt niet meer aan konden, bedacht hij iets nieuws. Halve baan sprint, halve baan rustig, kant op klimmen en dan 5 push-ups. Dan weer halve baan sprint, halve baan rustig en dan kant op en 5 dips. En dit een paar keer achter elkaar. Echt waar, op het eind kwam ik de kant niet meer op, zo erg trilde mijn armen. Op het moment zelf kon ik mijn trainer wel vervloeken, achteraf ben ik hem er wel dankbaar voor. Ik voel me in ieder geval sportief, en het is een mooi begin van een nieuwe levensstijl. Maar die blauwe plekken hadden niet gehoeven, haha.

Hebben jullie deze week nog een zware training gehad?

Geplaatst in Inspiratie, Mijn Strijd, Mijn Verhaal

Mijn Strijd.

Om het merk “Abercrombie & Fitch” is een hoop gedoe. Groot gelijk trouwens. Het merk is in opspraak omdat de kleding die ze verkopen alleen geschikt is voor dames met maatjes xxs, heren die een sixpack hebben en medewerkers die niet lelijk dienen te zijn. Dat imago dat ze zo graag wilde bereiken en hebben bereikt, werkt nu tegen ze. De modewereld veranderd, het gaat niet alleen meer om dunne, platte modellen en modellen met sixpacks, vollere figuren zijn nu welkom. Oh zou je denken, ook mensen met een klein buikje. Nee dat absoluut niet, eerder modellen met een mooie boezem en een kont. Om het maar even gemakkelijk te zeggen.

Nu is er natuurlijk niets mis met het modebeeld van slanke dames, in de meeste gevallen laat het zien dat je gezond leeft, genoeg sport. Maar het kan veel meiden aansporen om ook slank te zijn. Zij weten vaak nog niet hoe je dit op een gezonde, natuurlijke manier doet.

Zelf ben ik altijd al een wat voller meisje geweest. Een bolle baby, wat mijn ouders niet heel erg vonden. Hield tenminste makkelijk vast. Dankje pap en mam. Maar ook op de basisschool en middelbare was ik altijd al een beetje wat ronder. Dat iets dikker zijn dan de rest heeft altijd wel een rol gespeeld in mijn zelfvertrouwen, vooral omdat mijn hobby zwemmen is. En dan geef je jezelf best wel bloot. Ik besloot daarom om in 6 VWO gezonder te gaan leven, meer te sporten. Met de hoop een paar kilo kwijt te raken. Nu ben ik het afgelopen jaar niet echt afgevallen, eerder 10 kg aangekomen. Maar mijn lichaam is van bol, naar meer vrouwelijk figuur gegaan. Dat laatste heeft mijn zelfvertrouwen wel een boost gegeven. Ik ben nu eindelijk blij met mijn lichaam, helaas heeft die 10 kg extra er wel voor gezorgd dat mijn hoofd was dikker is geworden en ik van die geweldige “love handles” heb gekregen, zoals ze dat dan noemen. Wat resulteert in strakker zittende broeken en shirtjes. Dus daar moet verandering in komen.

Die 10 kg extra heeft gelukkig wel een reden, ik ben nogal een stress eter. Bij ieder stress momentje wil ik graag wat te eten hebben. En aangezien er de laatste 1,5 jaar erg veel gebeurd is, qua familie, studie en mijzelf is er gelukkig wel een verklaring voor. Maar nu moet er echt verandering in komen.

Voor de zomer, lees augustus, zou ik het liefst 3 à 4 kilo kwijt willen. Ik hoef niet superslank te zijn, nee dankje. Maar gewoon dat mijn breedte net was beter past bij mijn lengte. Want hoe dikker ik ben, hoe kleiner ik lijk, en dat moeten we natuurlijk niet hebben met mijn lengte, haha.

Deze strijd tegen mijn ietwat “overgewicht” ga ik met jullie delen. Waarom? Om andere mensen te stimuleren die ook een paar kilo kwijt willen, zodat we er samen tegen kunnen strijden. Ook om mijzelf meer motivatie te geven, want niets is zo erg als tegen andere mensen zeggen waarom het niet lukt. Als je gewicht probeert te verliezen in je eentje, hoef je behalve aan jezelf, aan niemand verantwoording te geven. Vertel je het aan andere, dan wil je aan die anderen graag laten zien dat je het kan. Graag wil ik dit doen op een pure manier, ofwel gezond eten, weinig tussendoortjes en veel sporten.

Dus ik breng een toost uit op een gezonde levensstijl “heft theeglas op”.

Geplaatst in Inspiratie, Mijn Verhaal

Een open eind.

In het donkere duister van de nacht liep de man over straat. De zwarte pantalon, colbert en gilet stonden hem goed. De witte schoenen met een kleine hak en de witte blouse straalde uit dat het een nette zakenman was. Maar waar ging die man dan heen in deze koude nacht op dat tijdstip. Waarom keek hij steeds schichtig om zich heen. Was hij bang dat iemand hem zag? Bang dat zijn vrouw hem betrapte op vreemdgaan? Bang dat iemand hem achtervolgde? De blaadjes ritselde op de achtergrond, de wolken maakten plaats voor een volle maan. De straten werden lichter, de man ging sneller lopen. Het lopen maakte plaats voor joggen, niet veel later was het joggen vervangen voor rennen. Hij rende weg de stad uit, weg naar het bos

Vroeger versleet ik het ene boek naar het andere boek. Het ene boek maakte me razend enthousiast, bij het andere boek kon ik de schrijver wel vervloeken na die tijd. Niet omdat het boek nou zo slecht was, juist alles behalve dat. Je slaat bladzijde na bladzijde om, benieuwd waar die man heen gaat. En net dat je denkt dat de volgende bladzijde de ontknoping laat zien, zie je een witte pagina met twee woorden. Het Eind. 

Werkelijk waar, als ik ergens een hekel aan heb, zijn het open eindes. Je hebt ze in films, series en boeken. Waar in de meeste gevallen wel een vervolg komt, zijn er ook veel waarvan er dus echt geen vervolg komt. Hoe loopt het dan af, wat gebeurt er met de mensen, wie heeft die moord gepleegd. Waarom schrijft die schrijver niet gewoon een slot. Was hij van plan om wel een vervolg te maken? Geen geld om het af te maken? Of gewoon om mensen zoals mij te irriteren.

Het is niet zo dat ik echt een tik heb dat alles een einde moet hebben. Zoals Sheldon van de “Big Bang Theory“, waarbij alles een dicht einde moet hebben. Alleen bij entertainment doeleinden hoort het gewoon een einde te hebben, is het niet een goed einde dan is het wel slecht einde. Het is een vermaak, vermaak dient geen vragen op te roepen, het dient je rustig te maken. Toch?

Hoe denken jullie over open eindes? Sheldon vind het in ieder geval niets.

 

Geplaatst in Inspiratie, Mijn Verhaal

Twijfelmomentje – Doorgaan of stoppen.

Misschien dat jullie een eerder blogpost nog kunnen herinneren over sporten. Hierin ging ik ook al in op hoe sportief ik was (ugh ugh). Sporten is nooit echt mijn ding geweest denk ik. Het leren zwemmen, steeds een dolfijntje meer en uiteindelijk mijn A en B diploma halen, kan ik me eigenlijk niet goed meer herinneren. Wat ik nog wel weet is dat ik toen, of het van mijzelf kwam of van mijn ouders, op jazz ballet heb gezeten.

Dat jazz ballet vond ik wel erg leuk om te doen, pasjes leren, muziek en uiteindelijk na een jaar een optreden. Ook heb ik, verbazingwekkend als ik er nu op terug kijk, nog op turnen gezeten. Ik met een ongelooflijk niet lenig lichaam, heb het wel een halfjaar volgehouden. Leuke ervaring hoor, maar op de een of andere manier viel ik altijd over de trampoline, of knalde ik keihard tegen de bok aan. Tussendoor zat een vriend van mij op redding zwemmen, waardoor mijn ouders besloten mij daar ook op te doen. Uiteindelijk ben ik nu al meer dan 12 jaar bezig met het beoefenen van deze sport. en ben ik al 7 jaar lang gestopt met dansen, het werd toch te makkelijk en ik was niet goed genoeg om bij de elite te mogen.

Mijn enthousiasme was vooral na 5 jaar erg groot, ik wou graag lesgeven hierin, bewaken bij festivals enzovoort. Helaas vervloog dit enthousiasme langzamerhand, ik ging werken, weinig tijd en een vriendin van mij die ook niet echt de motivatie had om verder te gaan. Dus in plaats van het doorgaan met diploma’s halen, besloot ik bij de vereniging, AVRB, te blijven en te gaan conditie zwemmen om het toch niet te gaan verleren. Hierdoor verliepen mijn diploma’s, het hele systeem werd overhoop gehaald dus alle diploma’s werden ongeldig. In de twee jaar tijd dat ik aan conditietraining heb gedaan, besefte ik dat alleen maar zwemmen niets voor mij is. Ik vind het leuk hoor, maar variatie is wel noodzakelijk.

Toen ik dan ook ging verhuizen naar Enschede, stopte ik bij de AVRB, en moest ik op zoek naar iets nieuws. Mijn liefde voor zwemmen was er nog steeds en besloot ik bij de Rescue kant van Piranha te gaan. De eerste paar keren waren voornamelijk schrikken, niet van de mensen die daar zwommen, maar van het gigantische enthousiasme wat er heerst om het goed te kunnen. Het was een heuse verandering voor mij, al die motivatie was ik natuurlijk niet gewend.

Nu 4 weken geleden was de laatste keer dat ik gezwommen had, in verband met vakantie en ziekte kon ik deze weken niet komen. In deze periode heb ik vaak zitten twijfelen of ik nog door moet gaan met de sport, die motivatie was bij mij allang verdwenen en ik voel me er vaak de beginneling. Tot ik afgelopen maandag ging kijken bij de training, gewoon voor de gezelligheid. Er waren nog bewakers nodig voor een evenement die dinsdag georganiseerd door de UT, dus ik besloot voor een uurtje te gaan. Dat uurtje heeft mijn besluiteloosheid gelijk weggevaagd, tijdens die bewaking mocht ik op een bootje zitten en het liet mij weer zien waarom ik redding zwemmen zo leuk vond.

Nu zit ik bij een leuk, enthousiast team, met een schatten van lieve mede redding zwemmers en ben ik vastbesloten om volgend jaar mijn EHBO te halen en misschien wel een lifesaver diploma.

Hebben jullie wel eens een twijfelmoment gehad over of je moet overstappen op iets nieuws of gewoon doorgaan?