Geplaatst in Mijn Verhaal

Wat wil ik?

Wat wil ik? Dat is de vraag die me de laatste 5 weken al bezig houdt. Sinds het begin van mijn tentamenweken tot zowat 6 weken later blijft er iets in mijn hoofd knagen. En omdat het me nu toch echt begon te belemmeren in mijn dagelijks, heb ik vandaag al mijn werk aan de kant gelegd en ben ik op de bank gaan zitten nadenken. Want wat wil ik nou eigenlijk?

Laten we bij het begin beginnen. Afgelopen april besloot ik dat ik de modules van mijn eigen opleiding niet ging doen en een minor ging volgen. Na even zoeken leek Nijmegen mij de beste plek met de leukste vakken om te volgen. Dus waar ik in eerste instantie nog op en neer wou reizen, was dat plan na twee maanden vervlogen en ging ik op zoek naar een kamer. Gelukkig was deze snel gevonden en ging er voor mij een nieuwe deur open.

Waar ik eerst alle nieuwe & onbekende situaties zoveel mogelijk probeerde te vermijden, had ik hier geen andere keuze en moest ik wel. Achteraf gezien één van de beste keuzes ooit, want ik ben gigantisch gegroeid op persoonlijk vlak. Hoe dan ook, de eerste week was vreselijk. In het kort gezegd: ik voelde me gewoon gigantische eenzaam en had helemaal niets te doen. Gelukkig was die eenzaamheid na een goede week al weg en sindsdien zit ik hier prima op mijn plek.

Weken gingen voorbij, de vakken waren leuk ondanks dat ik wat voorkennis mistte, de stad is geweldig en de mogelijkheden zijn hier groots. Ik ontdekte de vrijheid die een grote stad heeft, de meerderheid aan winkels, het sportaanbod maar vooral de keuzemogelijkheden aan studievakken.

Alles was prima, tot daar de tentamenweken begonnen. Natuurlijk had ik de nodige stress voor de tentamens (ook hier had ik me achteraf gezien helemaal geen zorgen over hoeven maken), maar het betekende ook dat ik alweer op de helft zat van mijn avontuur. Mijn zwemcursus zat er op & ook mijn allereerste paaldans cursus was voorbij. Langzamerhand begon ik alles wat Nijmegen had te vergelijken met Enschede en steeds meer neigde ik naar Nijmegen.

Vooral toen het me ook nog was gelukt om een vervolg paaldans cursus te kunnen volgen, maar niet nog een keer de zwemcursus, sloeg de twijfel toe. Ik begon vaker te gaan zumba’en en vond dit eigenlijk ook gigantisch leuk. En op een gegeven moment drong het tot mij door dat ik het zwemmen eigenlijk helemaal niet mistte.

Dat punt, samen met het volgen van de nieuwe vakken, zorgde er voor dat de twijfel nog meer doorsloeg dan daarvoor. Want welke master wil ik volgend jaar gaan volgen?

Na 3 weken dubben ben ik er eindelijk over uit wat ik wil in mijn master. Ik wil sowieso een stuk techniek, maar zeker ook de medische kant. En membraan of weefsel technologie zou daarnaast mijn droom zijn. Maar ook het maken van betere medicijnen door middel van chemie en nanobiotechnologie spreekt mij zeer aan. Waarbij ik nu dus zo goed als zeker ben van de BME master Bionanotechnology. Ik ga nog wel langs bij een masteravond van Utrecht en ga gelijk een gesprek aanvragen over deze master wanneer ik weer in Enschede ben, maar dit punt kan ik nu eindelijk afsluiten.

Dus dat was probleem één, dan komt probleem twee; het sporten. Het liefst neem ik het hele sportcentrum in Nijmegen mee terug naar Enschede, maar helaas kan dit niet. Wat ik dan ga doen, ik heb nog geen idee. Ik vind het paaldansen echt gigantisch leuk en zou er zo mijn zwemmen voor opzeggen, denk ik. Nu weet ik dat paaldansen in Enschede het niet gaat worden, behalve als ik mijn eigen vereniging op ga richten, en die kans lijkt me vrij klein (het is niet de goedkoopste sport). Dus nu rest de vraag wat ik dan ga doen, nu ik het zo opschrijf lijkt het mij het makkelijkst om tot het einde van dit studiejaar door te gaan met zwemmen. Ik zou opzoek kunnen gaan naar iets nieuws, maar met de aankomende drukte van mijn bacheloropdracht lijkt me dit totaal niet verstandig. Daarnaast bieden alle verenigingen zich ook aan tijdens de intro, dus ik hoop dan de kans te krijgen om iets nieuws te vinden (mocht ik tegen die tijd nog steeds twijfelen).

En tijdens het opschrijven van alles, zijn eigenlijk beide problemen zo goed als opgelost. Natuurlijk zou het voor mij nog steeds een grote klap worden om weer terug te gaan naar Enschede, ik zie er eerlijk gezegd nog steeds tegen op, maar daarnaast ben ik wel weer dichter bij mijn lieve vriendinnetjes.

Deze open brief over en aan mijzelf had ik achteraf veel eerder moeten schrijven. Niet alleen gaat er een gigantische last van mijn schouders, maar ik heb nu ook eindelijk een beeld over wat ik wil met mijn leven. In plaats van dat ik de hele tijd achter de feiten aanloop. Dus loop je net als ik de hele tijd al rond met een probleem, schrijf het van je af en deel het zo nodig met de wereld. Mijn hoofd voelt nu eindelijk leeg en ik ga zo eindelijk piekervrij slapen.

Advertenties

Auteur:

Hoi lieve lezers. Dit ben ik, een klein, blond vrouw. Vol blunders en verhalen. Met een passie voor koken en lifestyle. En dat gaan jullie terug zien in mijn blog. Veel plezier. Liefs Karlijn

4 gedachten over “Wat wil ik?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s