Geplaatst in Mijn Strijd

Mijn Strijd | We gaan weer?

Er zijn op dit moment drie weken en drie dagen voorbij waarop ik niet heb gesport. Dit is zowat een maand. Of ik merk dat mijn blessure over gaat, ik denk het eerlijk gezegd wel. Ik vind het in ieder geval erg lastig inschatten. Ik merk gelukkig al met fietsen dat ik geen last voel op mijn knieën, dat is een goed teken. Ook kan ik gewoon een paar keer achter elkaar de trap oplopen zonder iets te voelen, dus nog een goed teken. Het enige wat ik wel merk is dat wanneer ik een rare beweging maak, mijn knieën dit nog niet helemaal leuk vinden. Toch heb ik wel besloten om morgen maar eens te gaan beginnen met wat beweging, zwemmen om precies te zijn. Hierdoor staat er nog geen druk op mijn knieën.

De drie weken en drie dagen die nu voorbij zijn, hebben ook wat sporen achter gelaten op mijn lichaam. Deze is wat minder strak dan voorheen. Hieruit concludeer ik dat ik altijd zou moeten sporten, wil ik op gewicht blijven. Iets wat ik stiekem helemaal niet erg vind, heb ik tenminste een doel waarom ik moet sporten.

Omdat de blessure kan zijn voortgekomen uit een onstabiel kniegewricht of overbelasting. Is het belangrijk dat ik alles rustig aan ga opbouwen, iets wat niet voor mij is weggelegd. Vooral omdat een ernstige knieblessure soms wel drie maanden herstel nodig heeft. En omdat ik nog steeds niet alle bewegingen pijnloos kan uitvoeren. Daarnaast las ik op internet dat het doen van kleine oefeningen kan helpen om de spieren niet te laten verwaarlozen. Door de oefeningen behoud je blijkbaar de kracht en ondersteun je het herstel. Ideaal dus.

Naast het beginnen ga ik natuurlijk ook door met proberen gezond te blijven eten. Iets wat redelijk is goed gegaan deze week, maar je merkt er natuurlijk niets van omdat ik nul beweging heb gehad. Dus aankomende week ga ik gewoon door met gezond eten, wie weet dat ik voor de zomervakantie nog wel een kilootje of twee afval. Dat zou wel heel mooi meegenomen zijn.

Daarnaast is eigenlijk het meest ironisch van het hele kniegebeuren, dat ik niet de enige ben in de familie. In december verrekte onze hond zijn kniebanden aan één (achter)poot. Volgens de dierenarts kon dit met een natuurlijk herstel in 6 maanden over zijn, allemaal prima. Twee weken geleden, de dinsdag voor Pinksteren, ging het mis. De kniebanden van haar andere poot waren gescheurd en omdat de andere poot nog in herstel was, moest er direct geopereerd worden. Gelukkig was het bij mij niet zo erg, maar ik heb precies hetzelfde meegemaakt. Het begon aan het ene been en het eindige in twee benen. Nu mag onze hond de komende 6 weken niet bewegen en zit ze heel zielig met een kap om haar tere hoofdje. Ik zit dus eigenlijk in hetzelfde schuitje als onze hond. Hoe kun je het bedenken?!

Hoe dan ook, ik krijg weer helemaal zin in het sporten! Fijne zondag nog 🙂

Advertenties

Auteur:

Hoi lieve lezers. Dit ben ik, een klein, blond vrouw. Vol blunders en verhalen. Met een passie voor koken en lifestyle. En dat gaan jullie terug zien in mijn blog. Veel plezier. Liefs Karlijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s