Geplaatst in Mijn Strijd

Mijn Strijd | Pavlovreactie

“Woef” zei de hond terwijl er speeksel in zijn mond ontstond. Voor hem stond een grote bak met voedsel, waar hij zo van ging genieten. De heer Pavlov merkte de speekselvorming op, iedere keer wanneer hij zijn hond voedsel aanbood. “Hier moet ik wat mee” dacht Pavlov. Hij zette een eenvoudig experiment op, wat later wereldwijd bekend zal zijn. Wanneer de heer Pavlov de bel rinkelde, in werkelijkheid was dit een metronoom, kwam de hond en schotelde Pavlov hem eten voor. Dit herhaalde hij totdat de hond wist dat hij eten kreeg als de bel rinkelde. Bij de hond ontstond ook hier dezelfde speekselvorming. Op een gegeven moment rinkelde Pavlov met de bel, zonder de hond gelijk het eten voor te schotelen. Wat bleek, ook nu ontstond er bij de hond speekselvorming. De hond had de bel geassocieerd met eten en maakte hierdoor automatisch speeksel aan. Terwijl voor het aanleren van de associatie, de bel alleen geen speekselvorming teweeg bracht.

Bovengenoemd verhaal staat beter bekend als de Pavlov reactie, één van mijn favoriete onderdelen van de biologie. De hond heeft hier een voorwaardelijk reflex aangeleerd, ook wel een aangeleerd reflex genoemd. Een ander voorbeeld van een voorwaardelijk reflex is het opnemen van de telefoon als het rinkelt. Een onvoorwaardelijk reflex is aangeboren, zoals de handen voor de ogen doen als de zon schijnt. De ontdekking van de Pavlov reactie is daarnaast niets anders dan een vorm van klassieke conditionering, het aanleren van voorwaardelijke reflexen.

Bij het zetten van mijn kopje thee ’s avonds, lees een pul, stuitte ik zelf op dit verschijnsel. Bij het pakken van een theeglas, begon ook bij mij speekselvorming plaats te vinden. Terwijl ik dit overdag niet heb tijdens het pakken van een theeglas. Toen ik na ging denken was het eigenlijk wel logisch, want wat pak je vaak ’s avonds bij de thee? Juist een koekje, of in ieder geval, ik pak er een koekje bij. Om gezonder te leven is dit natuurlijk niet het beste wat je kunt meemaken, niet iedere dag tenminste.

Dit bracht me bij de vraag of je dit af kan leren. Volgens een artikel(1) wat ik op internet vond is dit mogelijk, met moeite. Wat beschreven wordt in het artikel is ook te verklaren. Als ik een paar weken achter elkaar geen koekje meer bij de thee zal eten en het “hongergevoel” ga onderdrukken, dan is het logisch dat ik de associatie kwijt raak. Daarnaast heb ik dat ook gemerkt bij het nuttigen van voedsel op vaste tijden, na een poos kreeg ik geen honger gevoel meer op bepaalde momenten die ik daarvoor wel had.

De Pavlovreactie is dus niet alleen erg interessant op het gebied van het aanleren van bepaalde reflexen, maar kan ook helpen om je levensstijl te verbeteren. Als jij doorhebt wanneer je honger hebt daar een aangeleerd reflex, weet je ook dat je het af kan leren om zo een gezonder leven te leiden dan daarvoor.

Maken jullie je weleens schuldig aan de “Pavlov reactie”? 

(1) http://caroelienschuurman.nl/wp-content/uploads/2013/09/Onderzoek-naar-het-afleren-van-ongezond-eetgedrag-_-WCRF-NL.pdf

(2) https://lawlytics.s3.amazonaws.com/blog/uploads/pavlov-experiment.jpg

Advertenties

Auteur:

Hoi lieve lezers. Dit ben ik, een klein, blond vrouw. Vol blunders en verhalen. Met een passie voor koken en lifestyle. En dat gaan jullie terug zien in mijn blog. Veel plezier. Liefs Karlijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s