Geplaatst in Mijn Verhaal

Mijn Verhaal | Een Witte Zaterdag Ochtend

DSC_0101

Ik word wakker, mijn ogen prikken als een gek. Ik probeer mij het het beeld van de spiegel al voor mijn ogen te halen hoe erg ze er aan toe zijn. Het lukt me niet, tevergeefs probeer ik op de klok te kijken. Half negen. Ik beveel me zelf om nog even rustig te blijven liggen, bedenkend wat ik die dag ga doen. Die rust is snel voorbij, want een buurman vind het een leuk idee om iets in elkaar te zagen of iets dergelijks. Diep van binnen vervloek ik hem, wie gaat er om half negen ´s ochtends, op een zaterdagochtend zagen. Ik probeer nog rustig te blijven liggen, het lukt me. Om half 10 besluit ik dat het genoeg is geweest, het gebrom van de zaag of wat het ook mag zijn trek ik niet meer. Hoe warm mijn bed ook is, ik stap in de koude omgeving van mijn slaapkamer en loop snel naar mijn raam. Wild trek ik de gordijnen open om te zien wie mijn rust verstoord heeft. Tot mijn grote verbazing is alles wit, niet van ijzel, nee wit van de sneeuw. Echte plofsneeuw. Buiten zie ik kinderen grote bollen sneeuw verschuiven, klaar om een prachtige sneeuwpop te worden. Van verbazing merk ik de kou van mijn slaapkamer niet meer, wat ik wel zie is de boosdoener van mijn verstoorde rust. Een bladblazer. Mijn buurman probeert met een bladblazer de sneeuw weg te krijgen. Hoe boos ik ook ben om zijn vroege bezigheid, de sneeuw maakt veel goed. Ik ren naar beneden als een klein kind. Zoals ik vroeger deed als ik wist dat sinterklaas langs was geweest. Een kerstliedje gaan door mijn hoofd “let it snow, let it snow“. Verbaasd kijk ik door het raam. Het is prachtig wit buiten. De motivatie om te leren waar ik gisteren en eergisteren zo erg naar zocht is er spontaan weer. Nog een week knallen en de tentamens zijn voorbij. De waterkoker gaat aan en het brood laat ik roosteren. Ik loop naar de badkamer om mijn gezicht te wassen. Het beeld dat ik voor ogen had, was nog erger dan ik dacht. De huid rondom mijn ogen is rood en opgezwollen, oei. Naast mijn ogen zijn ook mijn handen weer helemaal rood. En bedankt winterkou, van jouw krijg ik een veel te droge huid. Ik smeer snel overal een dikke laag crème op met de hoop dat het straks over is. Ik hoor dat de waterkoker klaar is en zet snel een pot groene thee. Met SkyRadio op de achtergrond met “It’s A Kind of Magic” geniet ik van mijn ontbijt, kijkend naar de witte huizen en straat. Wat heb ik sneeuw gemist in de kerstvakantie, maar wat ben ik blij dat ik er deze winter toch nog van heb mogen genieten. Ik neem nog een slok van mijn thee en berg de rest van mijn ontbijtspullen op. Klaar voor een dag leren, met sportoefeningen en veel crème. En natuurlijk genieten van het prachtige witte landschap. 

DSC_0108

Geniet van jullie zaterdag!

Advertenties

Auteur:

Hoi lieve lezers. Dit ben ik, een klein, blond vrouw. Vol blunders en verhalen. Met een passie voor koken en lifestyle. En dat gaan jullie terug zien in mijn blog. Veel plezier. Liefs Karlijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s