Geplaatst in Mijn Verhaal

Evacuatie op de Maandag

Maandagen zijn eigenlijk nooit mijn ding. Of er gebeurt iets met de trein, ik raak gewond of er gebeurt iets anders raars. Vandaag was weer zo’n maandag.

Nadat ik om 7 uur slaperig mijn bed uit was gerold, stond ik om kwart over 8 bij het het juiste gebouw. En op dit tijdstip is het nog redelijk donker. Normaal gesproken hoef ik pas om kwart voor negen aanwezig te zijn, maar vandaag stond er een debat op het programma om negen uur. Dus de laatste dingen werden besproken, iedereen van mijn groepje was op chique, dus klaar om het debat te rocken. Het debat ging over ethische kwesties omtrent stamcellen. Onze eerste stelling was; Het is hoog tijd voor verruiming en uitbreiding van de Embryowet in Nederland. Wij moesten voor zijn, en niets is erger dan voor zijn voor deze stelling. Aangezien de Embryowet al zo uitgebreid is. Al met al was de stelling waarbij wij tegen waren leuker. De stelling luidde; Stamceltherapie dient enkel beschikbaar te zijn voor patiënten die hun ziektes niet te danken hebben aan de eigen leefstijl. Bij deze stelling kon je tenminste meer richtingen op. Het debat met deze stelling bracht dan ook veel leuke argumenten met zich mee. Hoe denken jullie over deze stellingen?

Debatteren is niet echt mijn ding, dus ik was blij dat we er eindelijk vanaf waren. Na een pauze van een goed uur, was het tijd voor het practicum. We mochten RNA gaan isoleren uit ons gemaakte vetweefsel die gedifferentieerd waren uit stamcellen. Kijkend of het ook daadwerkelijk is gelukt om uit stamcellen vetweefsel te maken, want mocht dit mogelijk zijn, dan zijn er later zoveel meer nieuwe mogelijkheden om vetweefsel ziektes op te lossen.

Werken in een zuurkast

Dus we stonden net een kwartier in het lab, het medium van de cellen te verschonen en te wassen met een buffer van zout in een zuurkast. Een zuurkast is een ruimte waarin jij alleen werkt met je handen. Zo blijft de rest van jezelf beschermt. Het raam zorgt ervoor dat je amper stoffen kan inademen. Zie afbeelding. Toen er opeens een man in oranje pak aankwam kloppen met het meest geweldige nieuws van die dag. “Jongens, de ventilatie van de zuurkast werkt niet goed, dus jullie worden geacht het verbouw te verlaten en naar een ander gebouw te lopen in verband met gevaarlijke stoffen die dan rustig rondzweven in de ruimte waar je ademt.” Ons werk met de cellen moesten we achterlaten in de koelkast met de hoop dat de cellen niet kapot zouden gaan. Gelukkig hadden we op dat moment nog niet met een schadelijke stof gewerkt. Al met al hebben we een goede drie kwartier op een en dezelfde plek zitten wachten totdat we eindelijk weer naar ons gebouw mochten. Gezellig bijkletsen, maar ik stond toch liever in het lab. Hierna was het alleen maar haasten om het protocol helemaal af te maken en te zorgen dat we morgen klaar waren voor een dag practicum van 9 tot 5 met een schamele drie kwartier pauze. Ach, je moet wat met je leven.

En nu. Nu heb ik het helemaal gehad. Wachtend op mijn huisgenoot die vanavond kookt om daarna heerlijk mijn frustratie eruit te zwemmen. Want mensen, wat ben ik daar aan toe.

Hoe was jullie maandag? Hopelijk beter dan die van mij!

Advertenties

Auteur:

Hoi lieve lezers. Dit ben ik, een klein, blond vrouw. Vol blunders en verhalen. Met een passie voor koken en lifestyle. En dat gaan jullie terug zien in mijn blog. Veel plezier. Liefs Karlijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s